Bedrogen door je eigen ogen
Allison Van Spaendonk

Memento Mori is een experimentele choreografie van Pascal Rambert in samenwerking met Yves Godin. Rambert is één van de radicaalste kunstenaars in de Franse theater- en danswereld, samen met het ingenieuze lichtwerk van Yves Godin is deze voorstelling een werkelijk spektakel.

In den beginne is er duisternis, volledige duisternis, zo leest de eerste zin in het programmaboekje van SPRING over deze voorstelling. Zo erg kan dat toch niet zijn, er is altijd nog het licht van de nooduitgangen en de lichtjes op de trappen. Nee hoor, bij het binnenkomen wordt een ‘LET OP’ briefje uitgedeeld met een waarschuwing dat het wel eens heel donker kan worden. Het eerste deel speelt zich af in een compleet verduisterde zaal, voor uw veiligheid zijn er twee publieksbegeleiders met nachtkijkers aanwezig. Ze menen het echt serieus.

Nog nooit heb ik een publiek zo stil meegemaakt. Iedereen zit vol spanning te wachten op die duisternis. En zodra deze duisternis er is kan je een speld horen vallen. Je ziet niks. Maar echt niks. Het verschil tussen ogen open en ogen dicht is er niet. Je verwacht dat je ogen zich zullen aanpassen maar het blijft duister.

Het lichtgebruik is inventief, radicaal en experimenteel. Er wordt letterlijk gespeeld met je zintuigen. Je weet niet of je eigen ogen betrouwbaar zijn. Er zijn allerlei schimmen op het podium te zien, ze verschijnen plots en zijn even snel weer zeg. Waren ze er nu echt? Of stel ik mij dit allemaal voor? De eerste twintig minuten weet je niet wat er wel is en wat er niet is. Je wordt bedrogen door je eigen ogen. Deze voorstelling is niet zomaar een voorstelling, het is een uitzonderlijke en verrassende ervaring.